Straatmuzikanten

"Keep supporting the streets... They are the future!"


Sinds ik mijn mooie Nexus heb, is het mij opgevallen dat ik foto's en filmpjes maak van twee dingen. Eten en muzikanten... Vandaag wil ik het hebben over het tweede onderwerp.
Gisteravond was ik in Amsterdam met de mannen en druk op zoek naar een kroeg of café waar we wat konden drinken. Op het Leidseplein stonden twee mannen, één met een microfoon en een gitaar, de ander met een cajun. Ik bleef even kijken, want ze waren best goed...
Ik kende het lied dat ze speelde echter niet en de mannen hadden haast, dus werd ik al snel meegetrokken.
Toen ik later weer langs liep, speelden ze 'Wonderwall' van Oasis. Omdat mijn eigen telefoon leeg was, vroeg ik om die van Joshua en begon te filmen. Het klonk verbazingwekkend goed. Op het gegeven moment fluisterde Joshua in mijn oor dat ik maar eens het goeie voorbeeld moest geven en deze straatartiesten maar eens wat muntjes moest geven. Nadat ik het geld had gegeven, zagen we dat het stelletje naast ons zat te fluisteren en de man wat munten aan de vrouw gaf. Hierna volgden er meerdere mensen. Bovenstaande quote riep de gitarist nadat hij klaar was met spelen.

Dit incident deed me denken aan een bericht die ik in de afgelopen maand op facebook zag verschijnen. Het verhaal ging over een man die zat te spelen bij een metrostation in Washington DC, hij speelde viool. Op dat moment was het spitsuur, wat betekende dat zo'n 1100 man langs liepen. Na een aantal minuten stopte er een man en luisterde een paar seconden naar het vioolspel. Een vrouw gaf hem een dollar terwijl ze snel doorliep. Even later stopte er weer iemand, maar ook deze man luisterde maar een paar seconden naar het vioolspel. Degene die het meest aandacht had voor deze anonieme vioolspeler, was een jongen van ongeveer drie jaar.  De moeder dwong hem echter om door te lopen, dit gebeurde ook met andere kinderen. In de 45 minuten dat de violist speelde, stopte er zes mensen om even te luisteren en gaven 20 mensen hem geld. Hij verdiende in totaal 32 dollar. Toen hij stopte merkte niemand het.
Deze violist was Joshua Bell, een van de meest getalenteerde muzikanten in de wereld, die één van de moeilijkste stukken had gespeeld op een viool ter waarde van 3,5 miljoen dollar. Een paar dagen voordat hij dit experiment uitvoerde, speelde hij in een uitverkocht theater in Boston waar de plekken 100 dollar kosten.

Dit verhaal zette me aan het denken.

Waarom zouden alleen de bekende artiesten het waard zijn om naar te luisteren? Waarom zijn alleen die ons geld waard. Er zijn nog zoveel artiesten die niet bekend zijn en wel getalenteerd. En natuurlijk zijn niet alle straatmuzikanten even goed, maar toch! Er zijn een hoop die het luisteren waard zijn. Ik haal hieruit dat we wat minder moeten haasten en wat meer moeten genieten van de kleine dingetjes. En natuurlijk hebben mensen haast op het station en willen ze hun trein halen, maar toch... Ik vraag me af of je jezelf niet een hele hoop ontzegt door altijd maar gehaast te zijn.